Er zijn van die games die direct je aandacht trekken puur op concept. Een arcade racer met een anime-verhaal, futuristische auto’s én een vechtsysteem? Dat klinkt als een mix die óf briljant uitpakt, óf volledig ontspoort. Screamer – een reimagining van de gelijknamige racer uit 1995 – probeert duidelijk dat eerste te zijn. Helaas belandt deze titel ergens pijnlijk in het midden.
De naam Screamer doet misschien een belletje rinkelen bij oudere gamers, maar vergis je niet: deze reimagining heeft eigenlijk weinig met het origineel te maken. Waar de klassieker uit 1995 nog een vrij traditionele racer was, gooit deze nieuwe versie het over een compleet andere boeg. We krijgen hier een arcade racer voorgeschoteld met een flinke scheut anime en zelfs combat-elementen. Een opvallende mix, die meteen nieuwsgierig maakt. Alleen: nieuwsgierigheid is nog geen garantie voor succes.
Het verhaal draait om een toernooi waarin je wraak wil nemen voor een overleden teamgenoot. Klinkt simpel, maar de uitvoering is allesbehalve overzichtelijk. De game springt continu tussen verschillende tijdlijnen, introduceert een stortvloed aan personages en mist een duidelijke focus.
Wat daarbij vooral opvalt, is de manier waarop personages met elkaar communiceren. Iedereen spreekt zijn eigen taal – van Engels tot Frans en Duits – zogenaamd dankzij een vertaalchip. In de praktijk zorgt dit vooral voor een rommelige ervaring waarbij je constant uit de flow wordt gehaald.
Het helpt ook niet dat de personages zelf vaak weinig indruk maken. Dialogen voelen geforceerd en soms zelfs ronduit cringe. Alleen als je echt iets hebt met anime, kun je hier mogelijk nog doorheen prikken.
Racen met twee sticks
De grootste gimmick van Screamer is de twin-stick besturing. Met de linker stick stuur je, terwijl je met de rechter stick drifts inzet en controleert. Het idee is dat je beide combineert om soepel door bochten te glijden. In theorie interessant, in praktijk frustrerend.
Driften voelt onnauwkeurig en moeilijk te doseren. Je hebt nauwelijks controle over hoe subtiel of agressief je een bocht neemt. Het resultaat is vaak óf een perfecte drift, óf een harde crash. De besturing mist finesse, en dat is funest in een racegame. Na meerdere uren spelen voelt het nog steeds niet intuïtief. En dat is misschien wel het grootste probleem: een racer moet lekker aanvoelen. Dat doet deze game simpelweg niet.
Racer of fighter?
De ontwikkelaars positioneren Screamer als een mix tussen racen en vechten. In de praktijk komt dat er maar sporadisch uit. Ja, je kunt tegenstanders uitschakelen en er zijn speciale modi waarin dat centraal staat, maar het voelt nooit als een geïntegreerd geheel.
Boosts activeren traag, waardoor je acties vooruit moet plannen in plaats van reageren op het moment. Daardoor missen confrontaties impact en voelt het eerder alsof je geluk moet hebben dan dat je echt controle hebt.
Ook de verschillende racemodi – van standaard races tot team-based events en score attacks – voelen losstaand. Er zit geen duidelijke opbouw in en geen gevoel van progressie.
Het probleem van ‘bijna goed’
Wat Screamer vooral typeert, is dat het overal nét niet lekker samenkomt. Er zitten goede ideeën in: een unieke besturing, een opvallende stijl en een mix van genres die je niet vaak ziet. Maar geen van die elementen wordt echt goed uitgewerkt.
De besturing voelt onhandig, het verhaal onsamenhangend en de gameplay mist richting. Het resultaat is een game die je blijft spelen in de hoop dat het “klikt”… maar dat moment komt eigenlijk nooit.
Conclusie
Screamer is geen slechte game, maar wel een teleurstellende. De basis is er, de ambitie spat ervan af, maar het ontbreekt aan samenhang en polish. Voor liefhebbers van anime of spelers die iets totaal anders zoeken, kan dit nog een interessante poging zijn. Voor iedereen die gewoon een lekkere arcade racer wil spelen, zijn er betere opties.
Check hieronder de volledige videoreview:
