Op 6 februari werd Nioh 3 op de PS5 en Steam uitgebracht. Reden voor Rik om zijn ROG Xbox Ally er bij te pakken en in de nieuwste game van Team Ninja te duiken. Weet de game indruk te maken? Je hoort het in de video review!
Team Ninja is de Japanse studio achter Nioh 3 en heeft al decennia een duidelijke signatuur: snelle actie, strak ontworpen movesets en games die je dwingen om systemen echt te beheersen. Eerder leverden ze onder meer de Ninja Gaiden-reeks (pure, high-tempo actie), Dead or Alive (technische fightinggame-roots) en de modernere actie-RPG’s Nioh, Wo Long: Fallen Dynasty en Rise of the Ronin. Die ervaring zie je terug in Nioh 3: een game die duidelijk gebouwd is door makers die ritme, timing en “feel” van combat als hoogste prioriteit behandelen.
Niet geheel verrassend is Nioh 3 ook te labelen als een actie-RPG die leunt op snelle, technisch veeleisende gevechten en een duidelijke loot-build-structuur. Je speelt in third-person perspectief, met een sterke focus op timing, stamina-management (Ki), het lezen van vijandelijke patronen en het slim wisselen van houding en vaardigheden. Tegelijkertijd is het een game waarin uitrusting, setbonussen en het finetunen van stats minstens zo belangrijk zijn als pure reflexen.
In plaats van alleen missies achter elkaar krijg je in Nioh 3 grotere, open gebieden waarin je zijpaden, encounters en beloningen kunt opzoeken. Die structuur geeft meer vrijheid en maakt het makkelijker om een eigen route te kiezen, zonder dat het een volledig “open world”-spel wordt. Het blijft een game van doelgerichte gevechtsarena’s, uitdagende vijanden en gerichte progressie.
Het verhaal draait om Tokugawa Takechiyo, die in 1622 op het punt staat om shogun te worden wanneer zijn broer Kunimatsu een yokai-ramp ontketent. Dankzij een mysterieus guardian spirit wordt Takechiyo door de tijd geslingerd, naar meerdere periodes uit de Japanse geschiedenis. Dat tijdreizen is niet alleen een setting-truc: je ingrepen in eerdere tijdvakken leggen later zichtbaar de basis voor hoe de finale in Edo uitpakt. Het uiteindelijk doel is om de Yokai te verdrijven en de ontstane chaos in het land te verbannen. Benieuwd hoe dat uit pakt? Check dan hier de video review:
Samenvatting van de video review
Rik bespreekt in de video review dat Nioh 3 vooral uitblinkt in hoe scherp het vechten aanvoelt. De game geeft je twee duidelijke speelstijlen – Samurai en Ninja – die elk hun eigen ritme en tools hebben. Rik vindt vooral dat het wisselen tussen die stijlen de flow fris houdt: de Samurai-stijl beloont discipline en timing, terwijl Ninja meer draait om mobiliteit en tempo. Dat verschil maakt het makkelijker om je aanpak aan te passen aan een boss of een gebied, zonder dat je je hele build meteen hoeft om te gooien.
Rik merkt ook op dat de hoeveelheid wapencategorieën en movesets een van de sterkste punten is, maar tegelijk een drempel kan vormen. De katana en dual swords zijn toegankelijk, maar wapens als Odachi, Switchglaive, Kusarigama of Splitstaff vragen meer kennis van timing en afstand. Hij vindt het goed dat de game je steeds prikkelt om te experimenteren, al is het voor nieuwe spelers soms lastig om te zien welke keuzes op korte termijn écht effect hebben. Zijn favoriete stijl was uiteraard het Ninja pak, uitgerust met de hatchets.
Overweldigende progressie-systemen
Over de progressie valt volgens Rik veel te bespreken. Hij vindt het fijn dat de Blacksmith-systemen (forging, level/+value upgrades, reforge en scaling-remodels) genoeg diepte bieden om je karakter gericht sterker te maken. Tegelijkertijd merkt hij dat het spel soms erg leunt op menu’s en inventory-management: je bent niet alleen aan het vechten, maar ook regelmatig aan het sorteren, vergelijken en optimaliseren. Voor liefhebbers van loot-RPG’s is dat een plus, maar wie vooral “actie zonder gedoe” wil, kan het als stroperig ervaren.
Rik bespreekt dat de open-field gebieden een duidelijke verbetering zijn voor afwisseling en ontdekking. Je kunt onderweg extra encounters doen, upgrades vinden en je route slim kiezen als een zone te pittig wordt. Hij vindt dat dit systeem het tempo van de campagne beter maakt dan een volledig lineaire missiereeks. Wel benadrukt hij dat de game nog steeds het meeste “shinet” in de gevechten zelf: exploration is ondersteunend, niet het hoofddoel.
Eindelijk een fatsoenlijk multiplayer systeem!
Een punt waar Rik opvallend positief over is, is de multiplayer. Hij noemt Nioh 3 eindelijk een actie-rpg waarin online co-op niet aanvoelt als een bijzaak met onnodige ingewikkelde summoning-strategieen, maar als een volwaardig, stabiel en gebruiksvriendelijk systeem. Dat zit vooral in de manier waarop je soepel kunt samenwerken – met heldere manieren om hulp op te roepen, samen missies of expedities te doen en elkaars builds echt te laten meespelen in de gevechten. Volgens Rik maakt dat de game toegankelijker zonder de spanning weg te nemen: je kunt uitdagende stukken samen aanpakken, maar timing en discipline blijven belangrijk omdat vijanden en bosses nog steeds hard straffen.
Tegelijkertijd vindt Rik dat de presentatie van personages opvallend sterk is. Belangrijke figuren worden overtuigend neergezet, er zijn veel stijlvolle cutscenes, en dialogen zijn ingesproken, waardoor scènes “premium” aanvoelen. Maar juist omdat de game zo veel systemen, periodes en namen introduceert, raakt het verhaal in de praktijk vaak naar de achtergrond: je bent continu bezig met builds, loot en combat, terwijl de plot in sprongen door de tijd soms meer als verbindende context voelt dan als drijvende kracht. Rik zegt dat dit het lastig maakt om echt emotioneel aangehaakt te blijven; de grote lijnen zijn te volgen, maar details en motieven gaan makkelijk verloren, waardoor het geheel soms rommelig en moeilijk te onthouden overkomt.
Toffe bosses
De bosses zijn, volgens Rik, opnieuw het grote ijkpunt van de ervaring. Hij vindt dat de beste confrontaties je dwingen om je Ki-management, counters en positionering te beheersen, en dat de game daarin weinig cadeautjes uitdeelt. Tegelijk noemt hij dat niet elke boss even memorabel is: sommige fights voelen meer als uithoudingsproeven of als variatie op eerdere ideeën. Ook zijn de bosses richting het eind van de game behoorlijk sponsjes. Je kunt er eindeloos op meppen, maar de HP-bar gaat maar gestaag omlaag. Met name in Expedition-mode (online multiplayer) vragen de bosses om flinke uitdaging. Maar goed, daar staat tegenover dat je samen met medespelers af en toe de agressie kunt afleiden. En natuurlijk de ‘MVP down’ kunt reviven.
In zijn eindoordeel stelt Rik dat Nioh 3 een sterke game is, al het beste van Team Ninja komt in deze game samen. Van uitdagende combat met veel buildruimte tot indrukwekkende bosses en visueel adembenemende omgevingen. Hij vindt dat de nieuwe structuur en de Samurai/Ninja-scheiding de game toegankelijker maken voor verschillende speelstijlen, zonder de diepgang te verliezen waar de serie om bekendstaat. Tegelijk blijft het een spel dat tijd vraagt: wie geen zin heeft in systems, loot en finetuning, zal minder plezier halen uit wat voor fans juist de aantrekkingskracht is.
Conclusie
Nioh 3 is een solide actie-RPG voor spelers die houden van technische gevechten, veel variatie in wapens en builds, en een stevige uitdaging. Het tijdreis-verhaal en de historische fantasy-setting geven kleur, maar de game wordt vooral gedragen door combat, bosses en progressie. In de handen van de juiste doelgroep is het een rijke, langdurige ervaring; voor wie minder van loot-management en complexiteit houdt – of juist een sterk narratief anker zoekt – kan het te onduidelijk aanvoelen. De liefhebbers zullen zich echter al snel tientallen uren met de game kunnen vermaken!
