High on Life 2 is precies wat je verwacht van een vervolg op deze knotsgekke shooter: harder, groter, sneller– en nog steeds zo ontzettend flauw dat je regelmatig eigenlijk je headset af wilt zetten, maar het toch niet doet.
Je speelt opnieuw de bounty hunter die in deel één de G3-cartel aan diggelen schoot en daarna is opgeklommen tot intergalactische BN’er, compleet met talkshowoptredens en hover-limo’s. Die comfortabele status wordt meteen weer afgepakt als een figuur uit je verleden opdduikt, een premie op het hoofd van je zus zet en een nieuw complot rond een farmaceutisch megabedrijf de mensheid opnieuw bedreigt. De toon is nog steeds schaamteloos Rick & Morty-achtig, maar zonder Justin Roiland achter de schermen voelt het geheel wat minder improvisatie-chaos en iets meer geregisseerd aan.
Gameplay en gunplay
High on Life 2 blijft een eerste-persoons shooter met flinke actie-avontuurinvloeden, maar de pacing is strakker en de gunplay beter dan in het origineel. Je arsenaal bestaat opnieuw uit pratende Gatlians, die dit keer niet alleen commentaar leveren maar ook dialoogopties bieden in interacties met NPCs. Beweging is nadrukkelijker een speerpunt: je combineert double jumps, dashes, slides, grappling hook en de nieuwe skateboard-mechanics tot een soort intergalactische Tony Hawk meets Doom-flow.
De combat beloont agressief spelen: constant in beweging blijven, vijanden jugglen in de lucht en tussendoor abilities van je wapens cyclen. De skateboard-feature is niet alleen gimmick; veel encounters en puzzels zijn ontworpen rond rails, wallrides en ramps, waardoor arenas meer voelen als skateparken dan als standaard shooter-maps. Ook komt het skatebord de diverse parkour-stukken in het spel ten goede.
Wereld, missies en humor
De game stuurt je langs een rij absurde locaties, van een megaconventieplaneet waar letterlijk elk onderwerp zijn eigen beurs heeft, tot een dierentuin voor mensen (is dat dan een mensentuin?) en een luxe cruiseschip vol moreel twijfelachtige elite. Hoogtepunt is ConCon, een gigantisch conventieknopenpunt waar zelfs parkeren is veranderd in een moorddadige competitie – een missie die qua schaal en creativiteit flink boven de rest uitsteekt. De nieuwe tegenstanders zijn geen drugskartels maar excentrieke miljardairs, gestoorde wetenschappers, corrupte politici en zelfs finance wizards, waarmee de satire zich duidelijker richt op Big Pharma en kapitalisme.
De humor blijft een kwestie van you love it or you hate it: eindeloze one-liners, meta-commentaar op games zelf en grappen die expres te ver worden uitgemolken. Dankzij een brede comedycast voelt het stemwerk frisser en gevarieerder, al zijn er nog steeds momenten waarop de game niet weet wanneer het stil moet zijn.
Techniek, performance en platforms
Helaas valt er op dit vlak weinig positiefs te melden. We hebben de game gespeeld op drie platformen: PC, Xbox en de ROG Xbox Ally X, en op alle devices hebben we meermaals (lees meer dan 20x!) bugs gehad die leiden tot softlocks waarbij de enige optie was om het vorige checkpoint in te laden. Gelukkig zijn deze checkpoints zelden ver terug, maar toch haalt het je flink uit de flow, en jusit die flow is waar de game zwaar op leunt. Dieptepunt was het verslaan van een baas, waarna de objective niet update, de game 20 seconden in de war was, en vervolgens besloot de hele boss-encounter opnieuw te starten.
Eindoordeel
High on Life 2 voelt als de zeldzame sequel die heel goed snapt waarom mensen het origineel speelden, en dat zonder remmen heeft uitvergroot. De verbeterde gunplay en de hyperactieve movement maken het echt leuk om te spelen, terwijl de missies creatiever zijn en de satire gerichter uitpakt; tenminste zolang je tegen een constante lawine aan puberale onzin kunt. Helaas valt de technische afwerking van de game flink tegen, maar hopelijk weet Squanch Games dat met een serie aan updates te verhelpen.
Samenvatting van de videoreview
In High on Life 2 keer je terug in de absurdistische sci-fi‑wereld van de makers van Rick and Morty, maar dit keer als voortvluchtige in plaats van gevierde held. Na de gebeurtenissen uit deel één begin je als beroemde bounty hunter die van feest naar awardshow holt, tot blijkt dat je zus een flinke bounty op haar hoofd heeft en jouw reddingsactie je in één klap verandert in een van de meest gezochte criminelen van het universum. De premisse – van celebrity naar opgejaagde misdadiger – geeft het verhaal meer spanning en persoonlijkheid, met creatieve missies zoals een heuse murder mystery waarin je als detective een moordzaak moet oplossen. De schrijvers hebben duidelijk meer energie in het verhaal gestopt, waardoor het geheel een stuk meeslepender is dan in de eerste game.
De humor is nog altijd keihard Rick‑and‑Morty‑achtig: flauw, puberaal, soms simpel, maar precies raak als je daar van houdt. De game zoekt bewust de randjes op, met grappen over actualiteiten, Bitcoin en venijnige verwijzingen naar andere grote games als Halo en Zelda, soms zelfs uitgewerkt in complete levels. Een hoogtepunt is een antagonist in de vorm van een finance wizard met wie je een krankzinnige “tax interview” voert waarin de belastingregels van het universum worden uitgemolken voor satire. Wie niet tegen puberale of controversiële humor kan, zal zich eerder ergeren dan lachen, maar liefhebbers krijgen een constante stroom aan flauwe, slimme en verrassend actuele jokes.
Qua gameplay blijft het in de kern een first‑person shooter waarin je met pratende alien‑wapens, de Gatlians, schiet en door kleurrijke werelden platformt. Nieuw en doorslaggevend is het skateboard: dat maakt traversen en gevechten veel sneller, dynamischer en leuker. Je grindt over rails, maakt sprongen terwijl je schiet en kunt zelfs je board als wapen inzetten, met parcoursen die duidelijk om dit mechanisme heen zijn gebouwd. Het ontdekken van de wereld wordt daarnaast sterker beloond: verborgen plekjes leveren korte verhaaltjes, sterke voice‑acting en allerlei collectibles en upgrades op, waaronder een geheim winkeltje waar je met gevonden skateboard‑letters nieuwe verbeteringen koopt. De lichte RPG‑invloeden – dialoogopties met je Gatlians, keuzes in missies, karakter‑ en wapenupgrades – geven je meer vrijheid zonder dat de game een volwaardige RPG wordt.
Audiovisueel trekt High on Life 2 de LSD‑achtige trippy stijl van zijn voorganger nog verder door, met felle kleuren, een cartooneske look en een wereld die constant “leeft”. De soundtrack sluit soepel aan op actie en sfeer en versterkt het gevoel van vaart. Er zijn nieuwe Gatlians met elk een eigen persoonlijkheid en speelstijl, waaronder een boog genaamd Boey die nadrukkelijk doet denken aan Jar Jar Binks en meerdere keren onderwerp is van flauwe grappen, plus een dubbele‑wapen‑Gatlian die de combatvariatie vergroot. Hoewel de maps op het eerste gezicht compact ogen, zit er enorm veel verticale gelaagdheid en verborgen content in, waardoor spelers die alles willen vinden gemakkelijk tientallen uren zoet zijn.
Tegenover al dat moois staat echter een flinke lijst technische problemen. De game kampt met frequente soft locks waardoor quests niet goed updaten en je terug moet naar een eerder checkpoint, sporadische crashes en onverklaarbare framedrops die vooral tijdens gevechten frustreren. Op PC compilet de game bovendien telkens opnieuw shaders wanneer je speelt, wat onnodig onderbreekt, en bepaalde designkeuzes – zoals het steeds van grote hoogte in een wereld gedropt worden – geven sommigen letterlijk een knoop in de maag. Unreal Engine 5 zorgt dan wel voor een duidelijke visuele sprong ten opzichte van deel één, maar brengt ook eigenaardigheden in belichting en performance mee. Omdat deze technische slordigheid de flow – waar de game juist zo op leunt – herhaaldelijk doorbreekt, komt de recensent uit op een 7,5 in plaats van de 8,5 die de humor, contentdichtheid en gameplay‑verbeteringen anders volgens hem zouden rechtvaardigen. De game is volledig geprijsd (rond de 60 euro), maar voor Xbox‑spelers aantrekkelijker doordat hij in Game Pass zit
