Disney heeft altijd iets magisch. Toen ik 18 jaar geleden zag dat er een game kwam waar je in allerlei Disneywerelden het kwaad moest verslaan, was ik verkocht. Kingdom Hearts, een cross-over tussen Final Fantasy en Disney, moest de ultieme droom worden van de fans. Is Kingdom Hearts het na al die tijd nog waard om te gaan spelen of gewoonweg te sterk verouderd?

Door de tijd heen zijn er veel delen uitgekomen van Kingdom Hearts waar niemand de telling van snapt. Ze kwamen ook op allerlei platformen uit. De PSP, de DS en natuurlijk de consoles zelf. Maar gelukkig is er nu een ultiem pakket waarbij je maar liefst zes Kingdom Hearts games kan spelen, inclusief allerlei handheld varianten. Wat maakt dit alles extra speciaal? Deze Kingdom Hearts-bundel is nu uitgekomen op de Xbox terwijl het altijd al een Playstation franchise was (met een buitenstapje naar Nintendo). Pas met Kingdom Hearts 3 ging de franchise over naar Xbox. Nu is het aan mij de schone taak om te oordelen of deze bundel het waard is om te spelen of niet. Ik review dus 6 games die je allemaal op deze pagina kunt vinden en die ik de volgende weken zal aanvullen naarmate ik de games uitspeel. In de loop van de tijd plaatsen we reviews van alle games onder elkaar. Op dit moment hebben we in dit stuk reviews van de volgende games:

  • Kingdom Hearts 1 HD: Final Mix
  • Kingdom Hearts Re: Chain of Memories

Kingdom Hearts 1 HD: Final Mix

De game waar het mee begon in 2002 is Kingdom Hearts. Het is een samensmelting van Final Fantasy en Disney, maar wat gebeurt er allemaal? Het verhaal gaat diep (met duisternis en licht als thema) en soms iets te diep en te verwarrend. Waar het op neerkomt is dat het personage waar je mee speelt, Sora, de sleuteldrager is (klinkt natuurlijk helemaal k-u-t in het Nederlands). De werelden van Disney en Final Fantasy zijn in gevaar (ze worden overigens nooit benoemd als twee aparte franchises) en jij gaat in opdracht van Koning Mickey – en eigenlijk via het lot – strijden tegen het kwaad. Dit kwaad bestaat dan weer uit allerlei schurken van Disney zoals Maleficent, Kapitein Haak, Jafar en Hades. Jij, Sora de sleuteldrager, bent de enige die er voor kan zorgen dat de werelden niet door het kwaad worden opgeslokt door allerlei deuren te sluiten met jouw sleutel. Elke Disney wereld heeft dus zo’n sleutelgat die jij uiteindelijk zal doen laten verdwijnen. Dit doe je echter niet in je eentje, want je wordt bijgestaan door Goofy en Donald die de nodige humor in de game verzorgen. Klinkt het allemaal raar? Ja, het is ook raar, maar het werkt wel op één of andere manier.

Gameplay

De gameplay is simpel en diep tegelijk. Het is behoorlijk button bashen in combinatie met magie vuren, maar je moet ook rollen en vliegen om de moeilijkere vijanden uiteindelijk te kunnen verslaan. Je kan Sora voorzien van allerlei items zoals potions voor health en magic, maar je kan hem ook upgraden met bijvoorbeeld ringen. Deze ringen zorgen ervoor dat je bijvoorbeeld meer health hebt, of sterker wordt waardoor je aanvallen meer schade doen. Het is ook mogelijk om Goofy en Donald sterker te maken met betere wapens en ringen zodat zij niet achterblijven gedurende de games. De mensen die Kingdom Hearts 3 hebben gespeeld zullen met deel 1 veel herkennen qua interface. Niks nieuws dus.

Tijdens de game moet je vijanden verslaan en levels doorkruisen als een soort platformgame. Dit is niet lineair van A naar B want in veel werelden moet je van A naar C en vervolgens naar D en dan weer terug naar A om daarna naar E te gaan. Het kan behoorlijk verwarrend worden om te zien waar je naar toe moet gaan. Dit toont maar weer aan dat deze game echt uit 2002 komt, de tijd waarin je nog niet aan het handje vast werd gehouden en werd begeleid naar waar je naar toe moet lopen enzo. Over het algemeen vind je je weg wel, maar ik heb toch wel regelmatig moeten zoeken om te zien waar bijvoorbeeld een cutscene triggert op het moment dat ik ergens naar binnen ga. Als dit te frustrerend wordt, raad ik je toch aan om met een walkthrough te gaan werken zodat je gewoon even weet waar je naar toe moet.

Frustraties

Elke Disney wereld heeft één of meerdere eindbazen die leuk zijn maar ook behoorlijk frustrerend kunnen worden. Gedurende het spel valt het mee qua frustratie, maar tegen het einde aan slaat het werkelijk waar nergens op. De game gooit je maar gewoon naar eindbazen toe zonder dat hier echt verhaaltechnisch een reden voor is. Het gaat van ietwat moeilijk kinderspel naar snoeiharde Dark Souls-taferelen. Je moet echt patronen herkennen van bazen, aanvallen ontwijken, items gebruiken en je equipment afstellen per baas als je daar de mogelijkheid voor krijgt. Zelfs dan ben je soms nog een uur bezig met een baas. Elke keer dat je verliest, start je helemaal opnieuw en moet je eerst door tien cutscenes heen skippen om weer eens met de baas te kunnen vechten. Er zijn behoorlijk weinig savepoints aan het einde en je krijgt niet altijd de mogelijkheid om je equipment af te stellen op een nieuwe baas. Kortom, veel ingrediënten voor frustratie. Wat dat betreft kan je er maar beter voor zorgen dat je veel grind gedurende de game zodat je aan het einde een hoger level bent waardoor het makkelijker wordt om de bazen te verslaan. Dat grinden doe je vrij makkelijk gezien er in werelden constant nieuwe vijanden (Heartless) blijven spawnen en dat bedoel ik niet positief. Ga je een gebiedje uit in een level en kom je daarna weer terug? Spawn. Ga je naar een oude wereld die je eigenlijk al hebt uitgespeeld? Spawn. Cutscene uitgekeken? Spawn. De vijanden zijn niet moeilijk, maar op een gegeven moment wel zo tergend dat je er maar gewoon langsloopt en gelijk naar het volgende gebied in een level gaat.

Audiovisueel anno 2020

Het heeft mij verbaasd hoe scherp en goed de game er anno 2020 uit ziet. Natuurlijk gaat het om verouderde modellen en vooral levels zijn heel klein. Je ziet dat het beste aan het design waar je bijvoorbeeld in de jungle bent en aan de zijkanten muren ziet die dan het level aangeven. Door deze muren kan het ook voorkomen dat je camera behoorlijk tegenwerkt tijdens gevechten en dat kan enorm frustreren. Ik heb zelf de camera op ‘manueel’ gezet terwijl je ‘m ook op ‘automatisch’ kan zetten (misschien was dat laatste een betere optie).

Muren van bamboe waar je gelijk ziet waar het level eindigt

Al met al is het geheel goed schoongepoetst. De interface klopt en de resolutie is 4K, dus het oog allemaal heel scherp. Het enige wat je opmerkt is dat de filmpjes op 30fps lopen en de gameplay op 60fps, maar verder is er geen resolutieverlies. Ook zie je soms de ogen van Sora zoals die in 2002 waren en later weer de HD ogen (2002 bestaat uit twee plaatjes en HD heeft echt oogbollen in oogkassen).

Ogen bestaande uit plaatjes
HD ogen, met oogbollen in oogkassen

Het geluid is dik in orde. Geen lage bitrate of dof geluid van ‘vroeger’. Het is allemaal opgepoetst en doet niet onder aan games uit 2020. De voice-acting blijft geniaal, vooral van de Disney-figuren. Niks op aan te merken dus.

Conclusie Kingdom Hearts 1

Ben je fan van Kingdom Hearts 3 en wil je weten waar het allemaal startte? Dan raad ik je aan om deel 1 uit de bundel te spelen. De game heeft z’n frustraties hier en daar. Die bestaan vooral uit de snoeiharde bazen aan het einde en dat je gaandeweg toch vaak verward rondloopt zonder te weten waar je naar toe moet. De magie en sfeer van Disney is goed aanwezig en de game is enorm goed opgepoetst tot 4k en 60fps (op een Xbox One X overigens). Al met al heb je wel 20+ uren aan plezier met deze actie avonturen game. Dan komen er nog 5 spellen erna, maar die lees je in de komende weken.


Kingdom Hearts Re: Chain of Memories

In 2004 kwam er een Kingdom Hearts uit voor de GBA (”kent u deze nog, nog, nog, nog?”). Deze is in 2008 geremastered en bij Kingdom Hearts 2 destijds bijgevoegd als extraatje. Hartstikke leuk en aardig natuurlijk, maar is het een welkome toevoeging?

Het verhaal gaat direct door waar Kingdom Hearts 1 is gestopt want Sora, Donald en Goofy komen in Castle Oblivion terecht waar hun geheugen hen in de steek laat en waar ze allerlei werelden bezoeken uit het geheugen van Sora. Er zit uiteindelijk een veel complexer verhaal aan vast, want dit is eigenlijk het deel waar Organization XIII wat meer om de hoek komt kijken en bijvoorbeeld personage Roxas introduceert. Toch zou je dit deel nog best kunnen overslaan gezien Kingdom Hearts 2 enigszins uitlegt waar het personage Roxas vandaan komt, het zij met ongeveer 90% minder verhaal.

Kaarten uitdelen

Om maar gelijk even in de game te duiken beginnen we met de gameplay, want KH Re:Chain of Memories heeft een ander battle-systeem. Het is namelijk gebaseerd op kaarten en dat werkt beter dan ik had gedacht. Ten tijden van de GBA was een real-time gevecht waarschijnlijk niet mogelijk waardoor dit kaartensysteem wellicht beter uit kwam. Ik heb achteraf gezien nog altijd liever real-time gevechten i.p.v. kaarten, maar het was in ieder geval niet een gebrekkig systeem. Je kan namelijk vrij rondlopen in een battle en je mag een deck samenstellen met daarin skills als de Keychain, maar ook magie en Summons zoals Simba en Genie.

Kingdom Hearts Re: Chain of Memories volgt eigenlijk hetzelfde verhaal als deel 1, maar dan net anders

Je komt er in KH Re: Chain of Memories al snel achter dat het verhaal erg veel op deel 1 lijkt en het hele gedoe rondom Castle Oblivion is dan ook al snel een reden om werelden van deel 1 te hergebruiken. Nu snap ik dat de GBA een heel andere titel was, maar als je het van 2D naar 3D omzet, dan zie je al snel hergebruikte gebieden en werelden van deel 1. Dit biedt dus weinig nieuws en als je dit deel direct na het eerste deel speelt, dan heb je eigenlijk het gevoel dat je alles opnieuw gaat spelen. KH Re: Chain of Memories duurt niet eventjes 5 uur ofzo. Nee, je bent wederom 20+ uur bezig met het verhaal. Je kan je afvragen of je daar zin in hebt als 80% van de game overeenkomt met Kingdom Hearts 1 inclusief de boss-battles en muziek. De free-roam gebieden van de werelden zelf zijn net een tikkeltje anders ingericht dan dat je gewend bent. Je moet bij elke wereld door verschillende deuren heen om een nieuw gebied te ontdekken. Deze deuren open je door de juiste kaarten te verzamelen en deze kaarten krijg je dan juist weer door vijanden te verslaan. Het houdt je behoorlijk bezig en kan enigszins langdradig aanvoelen.

Conclusie

KH Re: Chain of Memories voelt ondanks het hergebruik wel aan als een volwaardige game. Ik kan mij indenken dat het voor fans een behoorlijk leuke titel was in 2004 en daarna in 2008. Maar in deze bundel komt het direct na deel 1 en dan wil je het eigenlijk niet allemaal nog een keer beleven. Er zit een uniek verhaal in omtrent Organization XIII en de personages haken ook gewoon in op wat er in deel 1 is gebeurd, maar toch voelt het allemaal wel hetzelfde. Grafisch gezien voelt het ook hetzelfde omdat de 3D werelden van Kingdom Hearts 1 zijn gebruikt om alles vorm te geven. Hierdoor zie je dezelfde gebieden en hoor je dezelfde muziek.

Het kaartensysteem is een leuke afwisseling, maar wordt op den duur vervelend met de moeilijkere battles die je tegenkomt. Ook kan het nogal onnodig langdradig aanvoelen als je deuren moet ontgrendelen met kaarten die je dan weer moet verzamelen door vijanden te verslaan.

De enige reden dat je KH Re: Chain of Memories zou moeten spelen is dan waarschijnlijk om het verhaal van Organization XIII, maar wellicht kan je dat ook wel ergens op YouTube zien.

RECENSIES OVERZICHT
Kingdom Hearts 1 HD: Final Mix
8.0
Kingdom Hearts Re: Chain of Memories
6.0
Please Login to comment
  Subscribe  
Abonneren op