Mewgenics (uitgebracht op 10 februari 2026 voor Windows via Steam) is in de kern een tactische roguelite/RPG met katten in de hoofdrol. De game heeft op moment van schrijven een Metacritic van 88, een flink score. Weet de game ook bij de redactie van XBNL zo goed in de smaak te vallen? Hans en Rik praten je erover bij in een nieuwe video review!
Eerst maar eens even kort tekst en uitleg over Mewgenics. De game bestaat uit twee lagen: enerzijds expedities met een klein team katten in turn-based gevechten op procedureel opgebouwde maps, anderzijds het beheer van een huishouden in een hub waarin katten over meerdere generaties worden gefokt, verzorgd, uitgewisseld en ingezet voor toekomstige runs.
De makers zijn Edmund McMillen en Tyler Glaiel. McMillen is vooral bekend van The Binding of Isaac en Super Meat Boy; Glaiel kennen spelers mogelijk van Closure en The End Is Nigh. In die zin past Mewgenics wel in hun eerdere werk: het gebruikt een cartoonachtige, groteske stijl en systemen die sterk leunen op herhaling, variatie en combinaties van spelmechanieken, maar het is veel nadrukkelijker turn-based en met name McMillens bekendste eerdere spellen.
De gameplay draait om het samenstellen van een viertal katten, het toekennen van klassen en het uitspelen van gevechten waarin positie, vaardigheden, status-effecten en omgevingsinteracties belangrijk zijn. De katten hebben verschillende klassen, er zijn meer dan 1000 vaardigheden vrij te spelen en 900 voorwerpen te gebruiken. Mocht een run slagen dan keren de overlevende katten terug met meer ervaring, verwondingen, mutaties en erfelijke eigenschappen. Tussen expedities door verschuift het spel naar beheer van het kattenhuis en de directe omgeving: voedselvoorraad, huisuitbreidingen, het afstaan of behouden van katten, en vooral het fokken van nieuwe generaties die eigenschappen en afwijkingen kunnen doorgeven. Daardoor is voortgang niet alleen afhankelijk van een enkele run, maar ook van de stamboom die de speler opbouwt.
Het verhaal en de context zijn relatief dun uitgewerkt en functioneren vooral als kader voor die systemen. De setting is Boon County, een vervallen en absurde omgeving waarin de speler, onder invloed staat van een onbeholpen wetenschapper, Dr. Beanies. De toon is zwartgallig en vaak ongemakkelijk. In onderstaande video review delen Hans en Rik hun indrukken met de game:
Samenvatting van de video review:
Hans en Rik bespreken Mewgenics als een game die meteen een heel eigen indruk achterlaat. Volgens de heren is het geen titel die je eenvoudig in één vakje stopt: het is deels tactische RPG, deels roguelite en deels managementsim, en juist die combinatie maakt het opvallend. In hun gesprek klinkt waardering door voor de hoeveelheid ideeën die in het spel samenkomen. Tegelijk merken ze op dat die rijkdom ook een drempel vormt. Mewgenics vraagt veel van de speler, niet alleen in aandachten tijd maar ook in geduld, en daardoor is het volgens hen duidelijk een game die niet voor iedereen even toegankelijk zal zijn.
Een sterk punt van de game is volgens de heren de tactische gameplay. Hans wijst erop dat gevechten zelden gedachteloos aanvoelen: de plaatsing van je katten, het gebruik van vaardigheden en het inspelen op status-effecten zorgen ervoor dat je voortdurend moet afwegen wat verstandig is. Rik vult aan dat juist die gevechten de kern vormen van wat Mewgenics interessant maakt, omdat je merkt dat er achter elk systeem nog weer extra lagen schuilgaan. De game geeft daardoor het gevoel dat je als speler steeds iets nieuws ontdekt. Dat levert veel variatie op en maakt dat een run zelden precies hetzelfde verloopt als de vorige. De kritische kanttekening is dat de game als turn-based combat game weinig vernieuwends doet. Leuk voor diegenen die van turn-based combat geen genoeg kunnen krijgen, maar minder uitnodigend voor de spelers die hopen een nieuwe take op het genre te beleven. Ook is het tempo van de gameplayloop volgens de heren aan de (te) trage kant. Runs duren lang en voelen deels willekeurig aan, zeker wat betreft de katten die voor de run geselecteerd kunnen worden en de upgrades die je onderweg tegenkomt.
Daarnaast is Mewgenics een roguelike, waarbij runs herhaald worden, maar tegelijkertijd ook over runs heen progressie en upgradesystemen een rol spelen. Ze bespreken hoe het beheer van katten, erfelijke eigenschappen en het opbouwen van nieuwe generaties de game een eigen gezicht geven. Volgens hen is dat meer dan een gimmick; het zorgt ervoor dat voortgang niet alleen zit in het winnen van losse gevechten, maar ook in het langzaam uitbouwen van je mogelijkheden over meerdere speelsessies heen. Dat maakt Mewgenics interessant voor spelers die graag met systemen experimenteren, ware het niet dat ook op dit vlak het tempo (van progressie) aan de trage kant is.
Hans en Rik staan ook stil bij de stijl, sfeer en muziek van Mewgenics. Volgens de heren is de presentatie direct herkenbaar: grof, vreemd en expres wat ongemakkelijk, met een visuele stijl die tegelijk cartoonesk en vervreemdend werkt. Die vormgeving past goed bij de toon van de game, die speels oogt maar ondertussen vaak kil, absurd en licht wrang aanvoelt. Rik merkt op dat juist die spanning tussen humor en onaangenaamheid de sfeer bepaalt. Hans vult aan dat de muziek daar sterk aan bijdraagt. Samen vinden de heren dat stijl en geluid veel doen voor de identiteit van Mewgenics: niet subtiel of elegant, maar wel consequent en duidelijk onderscheidend. De game schittert qua sfeer die het over weet te brengen.
De minpunten zitten vooral in de hoeveelheid frictie die het spel oproept. Zo wordt opgemerkt dat Mewgenics niet alleen complex is, maar soms ook omslachtig. Tussen gevechten door ben je veel tijd kwijt aan organiseren, kiezen, vergelijken en beheren, en dat haalt af en toe het tempo uit de toch al behoorlijke trage game. Daarnaast wordt genoemd dat de overvloed aan systemen onoverzichtelijk over kan komen. Wat in het begin fascinerend voelt, kan later ook vermoeiend werken, zeker wanneer willekeur een zorgvuldig opgebouwde run deels onderuit haalt. Volgens de heren zit daar de grootste zwakte van de game: de ambitie is bewonderenswaardig, maar niet elk onderdeel voelt even soepel of even prettig om mee bezig te zijn.
Conclusie
Mewgenics, de tactische roguelite/RPG van Edmund McMillen en Tyler Glaiel, is een opvallend eigenzinnige game die vooral indruk maakt met zijn tactische diepgang en ongewone opzet. Het is een spel vol sterke ideeën en een duidelijke identiteit, maar ook een titel die door zijn drukte, trage speeltempo en overdaad aan mechanics niet altijd even prettig speelt. Daardoor blijft vooral het beeld hangen van een interessante, ambitieuze en bovengemiddeld geslaagde game, zonder dat het helemaal een onverdeeld succes wordt.
