Er zijn van die franchises die nooit écht verdwijnen. Resident Evil is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Na tientallen jaren zombies, virussen en duistere complotten keert de serie opnieuw terug met Resident Evil Requiem. Dit keer probeert Capcom de pure survival horror van vroeger te combineren met de actie waar latere delen om bekendstaan. Het resultaat is een game die balanceert tussen spanning en spektakel — maar werkt die combinatie ook echt?
Het verhaal speelt zich ruim twintig jaar na de gebeurtenissen rond Raccoon City af. De stad die ooit werd weggevaagd na een zombie-uitbraak blijft echter als een donkere schaduw boven de wereld hangen.
Je speelt een groot deel van de game als Grace Ashcroft, een jonge FBI-analist die wordt teruggestuurd naar het mysterieuze Wrenwood Hotel. Een plek waar ze als kind haar moeder verloor. Dat trauma vormt de basis voor het verhaal én voor de spanning die de game vanaf het eerste moment probeert neer te zetten.
Grace is geen doorgewinterde soldaat. Ze is kwetsbaar, onzeker en duidelijk niet gebouwd om hordes monsters neer te maaien. En precies dat maakt haar segmenten zo sterk. Je voelt constant dat je eigenlijk niet klaar bent voor wat er op je afkomt.
Overleven met lege zakken
Waar Capcom hier slim op inspeelt, is in de gameplay. De stukken met Grace zijn pure survival horror. Je hebt beperkte munitie, weinig healing items en je moet continu keuzes maken. Ga je een zombie proberen neer te schieten, of ren je liever weg en hoop je dat je hem later niet opnieuw tegenkomt?
De game dwingt je bovendien om het gebouw waarin je gevangen zit echt te verkennen. De uitgang is vaak al zichtbaar, maar zit op slot. Om daar te komen moet je puzzels oplossen, codes vinden en verborgen voorwerpen verzamelen.
Voor fans van de klassieke Resident Evil-structuur voelt dit meteen vertrouwd. Het is die ouderwetse formule van verkennen, puzzelen en overleven die de serie ooit zo populair maakte.
Alsof dat nog niet genoeg nostalgie oplevert, laat Capcom ook een oude bekende terugkeren: Leon S. Kennedy.
Voor veel fans is Leon een van de meest iconische personages uit de serie. Hij maakte zijn debuut in Resident Evil 2 en groeide later uit tot een echte actieheld in Resident Evil 4.
En precies dat verschil merk je hier ook. Waar Grace vooral probeert te overleven, is Leon iemand die al dertig jaar met dit soort ellende omgaat. Wanneer je met hem speelt, verschuift de gameplay duidelijk richting actie. Je hebt betere wapens, meer vaardigheden en je voelt je simpelweg een stuk machtiger.
Het zorgt voor een interessante dynamiek: de ene helft van de game is pure spanning, de andere helft laat je juist even stoom afblazen.
Twee speelstijlen, één ervaring
Die wisselwerking tussen Grace en Leon blijkt uiteindelijk een van de sterkste punten van de game. Net wanneer de spanning met Grace bijna ondraaglijk wordt, schakelt de game over naar Leon en mag je zelf even de jager zijn in plaats van de prooi.
Toch blijft de balans behouden. Zelfs met Leon kun je niet zomaar alles overhoop schieten. Nieuwe vijanden en onverwachte situaties zorgen ervoor dat je constant alert moet blijven.
Het knappe is dat de game nooit doorslaat naar pure actie. De horror blijft altijd voelbaar.
Grafisch ziet Resident Evil Requiem er bovendien indrukwekkend uit. Capcom gebruikt opnieuw zijn eigen RE Engine, die eerder al indruk maakte in onder andere Resident Evil 7: Biohazard.
De omgevingen zijn gedetailleerd, donker en ontzettend sfeervol. Vooral het verzorgingscentrum waarin een groot deel van de game zich afspeelt voelt beklemmend realistisch.
Ook de zombies zelf zijn griezeliger dan ooit. Ze bewegen niet alleen als hersenloze monsters, maar lijken soms nog kleine restjes menselijkheid te hebben. Een schoonmaker die nog steeds probeert te poetsen, of iemand die geïrriteerd raakt door licht – het zijn kleine details die de wereld net wat ongemakkelijker maken.
Zoals bij elke goede horrorervaring speelt geluid een enorme rol. De voice acting is overtuigend, maar vooral de omgevingsgeluiden doen veel werk.
Kraken in de gangen. Dreunen boven je hoofd. Het gesleep van een zombie ergens in de verte. Het zijn precies die subtiele geluiden die ervoor zorgen dat je constant op scherp staat.
En dan zijn er natuurlijk de jumpscares. Geen goedkope schrikmomenten, maar slimme momenten die zelfs na meerdere playthroughs nog weten te verrassen.
Een eerste playthrough duurt ongeveer tien tot twaalf uur, afhankelijk van hoe grondig je alles onderzoekt. Maar daar blijft het niet bij.
De game zit vol collectibles en unlockables. Denk aan nieuwe wapens, cheats zoals oneindige munitie en extra uitdagingen. Voor spelers die alles willen behalen is er bovendien een pittige Insanity difficulty die weinig fouten vergeeft.
Het zorgt ervoor dat Resident Evil Requiem uitnodigt om meerdere keren door te spelen.
Conclusie
Resident Evil Requiem voelt als een liefdesbrief aan alles wat de serie groot heeft gemaakt. De game combineert de spanning van de klassieke delen met de actie van modernere titels, zonder dat het ooit uit balans raakt.
Voor fans van survival horror is dit simpelweg verplichte kost. En misschien nog wel belangrijker: het bewijst dat Capcom na al die jaren nog steeds precies weet hoe je spelers op het puntje van hun stoel krijgt.
Check hieronder de volledige review:
