Er zijn games waarin stealth een optie is. En er zijn games waarin stealth de enige optie is. Styx: Blades of Greed hoort zonder twijfel bij die laatste categorie. Geen power fantasy. Geen “dan ram ik me er wel doorheen”. Word je gezien? Dan ga je neer. Simpel. Met dit derde deel bouwt de serie verder op het fundament dat werd gelegd in Styx: Master of Shadows en later werd verfijnd in Styx: Shards of Darkness. De vraag is alleen: is méér van hetzelfde genoeg in 2026?
Styx is terug. De kleine, groene goblin met een voorliefde voor diefstal, duisternis en stille moorden. Dit keer draait alles om quartz: mysterieuze, gloeiende stenen die hem nieuwe krachten geven. Terwijl hij deze absorbeert, ontstaat er contact met een entiteit genaamd Flux – een stem die langzaam probeert door te dringen tot zijn hoofd.
Het verhaal fungeert vooral als kapstok. Verwacht geen diepgravende karakterontwikkeling of complexe lore. De focus ligt hier niet op epische vertellingen, maar op het sluipen zelf. Wie de eerdere delen niet speelde, mist weinig. Dit is een vrij toegankelijke instap in een wereld vol goblins, elfen en dwergen.
Stealth of sterven
Waar veel moderne actie-avonturengames stealth als hulpmiddel gebruiken, maakt Blades of Greed het tot absolute noodzaak. Je bent zwak. Kwetsbaar. En in een open gevecht vrijwel kansloos.
Het combat-systeem is eerlijk gezegd de zwakste schakel. Je moet vijanden eerst ‘locken’ voordat je überhaupt iets kunt doen, en met meerdere tegenstanders wordt het al snel chaotisch. De camera helpt je niet altijd en twee rake klappen betekenen vaak einde verhaal.
Dit is dus geen game zoals Assassin’s Creed Shadows, waar je na ontdekking nog een halve legerbasis kunt opruimen. Hier betekent ontdekking meestal herladen. Veel herladen. Save-spam is geen luxe, maar noodzaak.
En toch… juist dát maakt het spannend. Elke stap telt. Elke sprong moet kloppen.
De game bestaat uit meerdere grote gebieden. De levels zijn semi-open en bieden meerdere routes naar je doel. Hoogte speelt een grote rol: daken, richels, kabels en schaduwen vormen jouw speelveld. Nieuw is onder meer de grappling hook, die verticale beweging een stuk vloeiender maakt.
Daarnaast beschikt Styx over bekende tools zoals Amber Vision (vijanden door muren spotten), klonen om af te leiden, tijdelijke onzichtbaarheid en beperkte mind control. Het skill-systeem is compact, maar functioneel. Geen enorme skilltrees, wel genoeg opties om je speelstijl iets te finetunen.
De gameplayloop is helder: quartz lokaliseren, route plannen, patrouilles observeren, toeslaan, ontsnappen. En dat herhaal je – steeds weer in een andere setting.
Minder scherp randje
Opvallend is dat Styx zelf milder is geworden. Waar hij eerder nog de speler belachelijk maakte na een mislukte poging, is hij nu een stuk minder grof. Dat maakt hem toegankelijker, maar ook iets minder uitgesproken. Een stukje karakter is daarmee wat afgevlakt.
Technisch degelijk, maar niet indrukwekkend
Grafisch is dit geen paradepaardje. Verwacht geen next-gen spektakel of hypergedetailleerde werelden. De omgevingen zijn functioneel en soms wat vlak, met hier en daar glitches of lichte pop-ins. Het voelt als een solide B-productie: niet lelijk, maar ook nergens verbluffend.
De performance is over het algemeen stabiel, en belangrijker nog: de stealthmechanieken werken betrouwbaar genoeg om de kernervaring overeind te houden.
Conclusie
Styx: Blades of Greed vernieuwt nauwelijks. Het bouwt voort op de formule van zijn voorgangers en voegt daar enkele nuttige tools en grotere speelgebieden aan toe. Het zwakke combat-systeem en de beperkte technische afwerking houden het tegen om écht uit te blinken.
Maar voor stealthliefhebbers levert het precies wat het moet leveren: spanning, uitdaging en voldoening wanneer een perfect uitgevoerde infiltratie slaagt.
Geen meesterwerk. Geen revolutie.
Wel een solide stealthervaring die weet wat het wil zijn.
Check de videoreview hier:
