Op 29 januari 2026 ligt City Tales – Medieval Era in de digitale schappen van Steam. Is deze cozy city builder de moeite van het spelen waard? Je hoort het in een nieuwe review van XBNL!
City Tales – Medieval Era is een citybuilder die de nadruk legt op rustig stedenbouw in een middeleeuws decor. In plaats van focussen op strijd, harde fail-states of strak afgemeten optimalisatie, draait het vooral om het organisch laten groeien van een nederzetting: van een klein startpunt naar een steeds uitgebreidere stad met meerdere wijken. Het spel presenteert zich daarmee als een toegankelijker alternatief binnen het genre, gericht op spelers die vooral willen bouwen, kijken hoe systemen gaan lopen, en hun stad esthetisch willen vormgeven.
De kernmechanics bestaan uit het plaatsen van woningen en voorzieningen, waarna er een keten van behoeftes en productie op gang komt. Nieuwe inwoners zorgen voor vraag (zoals basisvoorzieningen), die je oplost door gebouwen te plaatsen die weer nieuwe functies en upgrades ontgrendelen. Parallel daaraan bouw je een economie op via resources en productieprocessen: grondstoffen worden verwerkt tot steeds complexere materialen, die nodig zijn om gebouwen te upgraden en hogere “tiers” van huizen en faciliteiten te bereiken. Het spel stimuleert dus wel planning – met name in productieketens – maar presenteert die doorgaans als een beheersbare, overzichtelijke puzzel.
De wereld wordt neergezet als een grote, open kaart waarop je relatief vrij kunt bouwen en waar je gaandeweg meerdere regio’s/settlements kunt openen. In die regio’s kun je verschillende ambachten en functies onderbrengen, waardoor je stad aanvoelt als een netwerk van wijken in plaats van één enkel dorp. Qua verhaal presenteert de game een lichte narratieve laag: er zijn NPC’s/companions met kleine questlijnen en achtergrondjes, maar de nadruk ligt zichtbaar meer op de stad als ‘hoofdpersoon’—de ontwikkeling, uitstraling en efficiëntie van jouw bouwproject – dan op een zwaar plot of diep uitgewerkte personages.
Bekijk hier de review:
Samenvatting van de review
Rik schetst in bovenstaande video review City Tales – Medieval Era vooral als een citybuilder die bewust de scherpe randjes van het genre afvijlt. Hij benadert de game vanuit een duidelijke behoefte: een bouwspel dat níét voelt als werken, maar als ontspannen spelen. In die zin presenteert hij het als een “cozy” alternatief voor zwaardere citybuilders, en hij benadrukt meteen de context: early access, alleen op Steam, met een release die eraan komt. Dat kader is belangrijk, omdat hij de game beoordeelt op wat hij nu al biedt én op het type ervaring dat het wil zijn: laagdrempelig, vriendelijk en rustig.
In zijn beschrijving van de opzet komt naar voren dat de gameplay leunt op een overzichtelijke groeicyclus. Je start klein, zet huizen neer, krijgt inwoners, en die inwoners vragen om voorzieningen. Het spel leidt je in het begin doelgericht langs de basismechanics, waardoor het snel duidelijk wordt hoe je van simpele bouwstappen naar een steeds rijkere stad beweegt. Rik vindt die loop prettig omdat hij logisch en belonend aanvoelt: elke uitbreiding opent weer nieuwe gebouwen en functies, en je hebt het gevoel dat je stad zich stap voor stap “volwassener” ontwikkelt.
Wat hem het meest aanspreekt is de bouwvrijheid en het gevoel van vormgeven. Hij beschrijft een enorme map en een manier van plaatsen die minder strak in hokjes dwingt, waardoor je eerder nadenkt over uitstraling en stadsontwerp dan over pure optimalisatie. Gaandeweg wordt dat groter: je opent extra regio’s met eigen bestuurders en specialisaties, waardoor je niet alleen één dorp uitbreidt, maar een netwerk van gebieden ontwikkelt. Voor Rik zit de charme precies in dat “architect”-gevoel: plannen maken, wijken neerzetten, en het geheel zien groeien tot iets dat er aantrekkelijk uitziet.
Tegelijk laat hij zien dat de game ondanks die relaxte insteek wel degelijk systemen heeft die je bezig houden. Gebouwen kunnen in tiers upgraden en daarvoor heb je grondstoffen nodig die via meerdere stappen worden verwerkt. Ook zijn er companions die je inzet als burgemeester of in ambachten, en die door te levelen productieprocessen efficiënter maken. Rik ziet daarin het stukje denkwerk dat de game nodig heeft: niet ingewikkeld, maar wel genoeg om je keuzes te laten maken over productie, specialisatie en timing. De keerzijde: hij noemt het ook grindy, omdat hogere tiers zeldzame resources en lange ketens vereisen, terwijl de versnelling in tijd voor sommige spelers waarschijnlijk te beperkt zal voelen.
Zijn belangrijkste kritiek is dat de game nauwelijks frictie teruggeeft. Er zijn geen tegenstanders, geen echte externe druk, en weinig systemen die de stad “laten leven” in termen van tevredenheid, feedback of sociale dynamiek. Ook het verhaal—met companions en questlines komt volgens hem niet echt van de grond: de opdrachten zijn functioneel en dun, eerder een checklist dan iets dat de wereld kleur geeft. Daardoor is de ervaring op den duur vooral cosmetisch en zelfgedreven: je bouwt door omdat jij dat wil, niet omdat de game je met uitdagingen, conflicten of sterke narratieve prikkels vooruit duwt.
Concluderend komt Rik uit op een oordeel dat goed past bij zijn insteek: hij waardeert de game hoog omdat die precies levert wat hij zocht – een ontspannen citybuilder waar je lekker in kunt wegzakken. De game is volgens hem geen titel voor spelers die “easy to learn, hard to master” verwachten of die behoefte hebben aan stevige uitdaging en diepgang. Maar als je juist op zoek bent naar rustig bouwen, esthetiek, een toegankelijke progression en een prettige, kalme flow, dan ziet hij City Tales – Medieval Era als een verrassend leuke game die meer aandacht verdient dan hij waarschijnlijk gaat krijgen.
Conclusie
City Tales – Medieval Era is een cozy, toegankelijke citybuilder waarin het plezier vooral zit in rustig bouwen, je stad mooi vormgeven en simpele maar bevredigende groei- en productieketens op gang brengen. De game kiest duidelijk voor eenvoud en ontspanning boven spanning, tegenstand of diepgaande simulatie: je krijgt veel vrijheid om te ontwerpen, maar minder systemen die je wereld echt laten “terugpraten” (zoals inwonersdynamiek, conflict of harde uitdagingen). Daardoor is het een sterke aanrader voor spelers die willen achteroverleunen en creatief een stad opbouwen, en minder geschikt voor wie een citybuilder zoekt die je voortdurend test met complexiteit, druk of strategische tegenslag.
